Τον τραβά η ψυχούλα μας το λαϊκισμό...

Πολύ ωραία!!! Αφήσαμε την οργή μας και ξέσπασε ελεύθερα. Εκτονωθήκαμε. Αποτέλεσμα?

Ο (παλαιός) λαϊκισμός αν όχι πέθανε, ψυχορραγεί. Ζήτω ο (νέος) λαϊκισμός. Ή μήπως δεν είναι και τόσο νέος?
----------------------------------------------------------

Κίνημα της "φτηνής πατάτας". Χμμμμμμμ....

Κάτι δεν μ’ αρέσει σ’ αυτή την υπόθεση «της φτηνής πατάτας». Ναι, καλή η πάταξη των μεσαζόντων, ναι άριστη η πρόθεση να προμηθεύονται οι καταναλωτές φτηνά αγροτικά προϊόντα, αλλά να, δεν μ’ αρέσει:

• Να βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων μας ένα είδος παραεμπορίου. Έβλεπα χθες στην τηλεόραση να κάνει ο κόσμος ουρές στο δρόμο, κάτω από ένα φορτηγό αυτοκίνητο, να παίρνει ένα σακκί πατάτες ή δύο ή δέκα, να πληρώνει μετρητά χρήματα, να τα φορτώνει στον ώμο και να φεύγει. Ούτε απόδειξη, ούτε ΦΠΑ, ούτε φορολόγηση, ούτε τίποτε. Μα, δεν είναι αυτό φοροδιαφυγή??? Κάτι παρόμοιο γίνεται με το παραεμπόριο του δρόμου με τους πλανόδιους μικροπωλητές (κινέζους, μαύρους, άσπρους κλπ). Εκείνους όμως τους κυνηγά η αστυνομία.
• Να βλέπω τους υπαλλήλους ενός Δήμου (αν δεν κάνω λάθος ήταν του Δήμου Παλλήνης) να κάθονται στη σειρά και να παίρνουν παραγγελίες από τους πολίτες για …πατάτες. Χμμμμμμμμ, είναι αυτή δουλειά των δημοτικών υπαλλήλων? Εδώ δεν φτάνουν για να εξυπηρετήσουν τους δημότες και ασχολούνται με αλλότρια, κατά τη γνώμη μου, θέματα. Αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως. Πήγε η κόρη μου τις προάλλες σε Δήμο της περιφέρειας της ανατολικής Αττικής να κανονίσει τα του πολιτικού της γάμου και είδε κι έπαθε να εξυπηρετηθεί.
• Να προβληματίζομαι αν τα αρνιά ή τα κατσίκια που σχεδιάζουν να πουλήσουν με τον ίδιο τρόπο θα είναι επαρκώς ελεγμένα από τις υπηρεσίες του Κράτους ή αν θα μεταφερθούν με κατάλληλα μεταφορικά μέσα, χωρίς να αλλοιωθούν κλπ. Άσε που είδα στην τηλεόραση κι ένα συνοικιακό κρεοπώλη στο μαγαζάκι του το καθαρό με τα ψυγεία του να αναρωτιέται τι θα απογίνει αυτός και οι όμοιοι του επαγγελματίες, αν όλοι σπεύσουν να εφοδιαστούν αμνοερίφια για το Πάσχα από το δρόμο. Να σας πω την αλήθεια τον λυπήθηκα. Βέβαια θα μου πεις, ο κόσμος θα κοιτάξει τη φτώχια του και δεν έχει περιθώρια να λυπάται τον κρεοπώλη. Ναι, συμφωνώ, αλλά η φτώχια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τηρούνται και οι κανόνες υγιεινής.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μήπως έχει δίκιο το ΚΚΕ για τις επιφυλάξεις του για το κίνημα της πατάτας? Βέβαια το κόμμα αυτό κινείται με άλλα κίνητρα (έχει τις συνήθεις εμμονές του περί μονοπωλίων, αποδεσμεύσεως από την Ε.Ε. κλπ κλπ), αλλά μήπως κατ’ αποτέλεσμα έχει δίκιο?

Εσείς τι λέτε?

--------------------------------------------

Νέοι πολιτικοί σχηματισμοί ναι, άλλα παχιά λόγια όχι

Ναι, η χώρα έχει ανάγκη νέων πολιτικών σχηματισμών. Σχηματισμών με οραματιστές, αλλά συγχρόνως έντιμους και ειλικρινείς πολιτικούς με συγκεκριμένο πρόγραμμα, φιλόδοξο μεν, αλλά πραγματοποιήσιμο, που να μην ψαρεύει απλώς ψήφους στα θολά νερά της μεγαλοστομίας και των παχιών λόγων. Από αυτά χορτάσαμε και πάθαμε. Κι όμως, δυστυχώς, τέτοιοι σχηματισμοί (μεγαλοστομίας και παχιών λόγων) ξεφυτρώνουν συνέχεια. Το μόνο πρόγραμμα τους? Μα, η …αντιμνημονιακή πολιτική (έτσι γενικά και αόριστα). Στα πλαίσια αυτής της μεγαλοστομίας και της αοριστολογίας, πλην των λίγο παλαιότερα ιδρυθέντων πολιτικών "αντιμνημονιακών" σχηματισμών («Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών» του Γ. Δημαρά, «Ελεύθεροι Πολίτες» του Β. Οικονόμου, "Ε.ΠΑ.Μ." του Δ. Καζάκη κλπ κλπ) ανακοινώθηκε τώρα τελευταία η ίδρυση και δύο νέων πολιτικών σχηματισμών.

• Την ίδρυση του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ανακοίνωσε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter) ο ανεξάρτητος βουλευτής Πάνος Καμμένος. Καλή η τεχνολογία, αλλά χωρίς τη βοήθεια της …Παναγιάς δεν πάει το κόμμα μπροστά. Γι’ αυτό και η ευχή του Καμμένου «η Παναγία να είναι βοηθός» στο νέο κόμμα!!! Έλα Χριστέ και Παναγιά λέω εγώ.
• Τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού μετώπου με την ονομασία «Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση» ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης. Ο ίδιος δε περιέγραψε τους άξονες του μετώπου ως «ελευθερία και ανεξαρτησία» και «αλληλεγγύη και αντίσταση» (καθόλου παχιά λόγια). Αλήθεια, τι απέγινε η «Σπίθα»? Κάηκε?  Ή μάλλον, έσβησε?

Χμμμμμμμμμμμ, θα μου επιτρέψουν οι πιο πάνω συμπαθείς κατά τα άλλα, Ιδρυτές των "αντιμνημονιακών" κομμάτων, να τους πω ότι δεν είναι οι αοριστολογίες και οι μεγαλοστομίες που μας χρειάζονται σήμερα, για να πάμε μπροστά. Καλή η αντίθεση προς τα μνημόνια (κι εγώ μαζί τους), αλλά χρειάζονται και συγκεκριμένες εναλλακτικές προτάσεις και όχι αοριστολογίες που χαϊδεύουν αυτιά και στοχεύουν απλώς το θυμικό. Άλλωστε με μεγαλόστομα συνθήματα και εξαγγελίες του τύπου "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", "ο λαός δεν ξεχνά, οργανώνεται, νικά", "Τσοβόλα δώστα όλα" (ΠΑΣΟΚ) και "υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε", "σεμνά και ταπεινά" "επανίδρυση του κράτους" (Ν.Δ.) κλπ κλπ πειστήκαμε να ψηφίσουμε (όσοι ψηφίσαμε) τα κόμματα εξουσίας και φτάσαμε στην υπερχρέωση και στη χρεοκοπία.

Οι συνδικαλιστές, ο διαγωνισμός και η φοροδιαφυγή...

Διαβάζω την πιο κάτω είδηση στον ηλεκτρονικό τύπο:

«Ένταση επικράτησε έξω από τη σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην οδό Πειραιώς, όταν δεκάδες εφοριακοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο συναδέλφων τους στο κτίριο, έτσι ώστε να ματαιωθεί ο διαγωνισμός για την πρόσληψη 1.000 εφοριακών που θα στελεχώσουν το σώμα των φοροελεγκτών και θα ασχοληθούν αποκλειστικά με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, καθώς και την είσπραξη των δημοσίων εσόδων. Οι συνδικαλιστές εφοριακοί είχαν αποκλείσει την είσοδο του κτιρίου με αποτέλεσμα να χρειαστεί η επέμβαση της αστυνομίας για να καταφέρουν περίπου 150 από τους συνολικά 900 υποψήφιους να πάρουν μέρος στο διαγωνισμό….»
Και μένω για άλλη μια φορά άναυδη. Και αναρωτιέμαι. Αλήθεια, τι είναι αυτό που ενόχλησε τους συνδικαλιστές? Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής ή η επιλογή υπαλλήλων μέσω διαγωνισμού? Πολύ φοβάμαι και τα δύο.
Δεν είναι καιρός πια να εγκαταλείψουμε όλοι (συνδικαλιστές και μη) τις παλιές μας «καλές» συνήθειες? Δεν είναι καιρός να καταπολεμηθεί ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ η φοροδιαφυγή, ώστε να μην πληρώνουν τους φόρους πάντα τα ίδια θύματα (μισθωτοί και συνταξιούχοι)? Και, επίσης, δεν είναι καιρός οι επιλογές των υπαλλήλων να γίνονται με διαγωνισμό και όχι με άλλα  κριτήρια (π.χ. τις γνωριμίες ή το ρουσφέτι)?

Υπερβολές.... (ανανεωμένο)

Διαβάζω στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «το Βήμα» την πιο κάτω είδηση:
Έγινε επεισόδιο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με αφορμή την είσοδο ειδικού φρουρού στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, ο οποίος συνελήφθη και θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο με την κατηγορία της διατάραξης της ειρήνης στο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για εκπαιδευόμενο ειδικό φρουρό που φορούσε το πολιτικό του μπουφάν και από μέσα την στολή του και «επισκέφθηκε» το πανεπιστήμιο για να δει μία φίλη του. Οι φοιτητές αντιλήφθηκαν από το παντελόνι και τα άρβυλα ότι επρόκειτο για άνδρα της ΕΛ.ΑΣ, δημιούργησαν επεισόδιο και ζήτησαν την απομάκρυνσή του. Ο πρύτανης του ανωτέρω Πανεπιστημίου κ. Γρ. Τσάλτας δήλωσε στην εφημερίδα «το Βήμα» ότι «οι φοιτητές έδειξαν παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση» και ότι «λειτούργησε για μια ακόμη φορά η ψυχραιμία και η νηφαλιότητα των εκπροσώπων του Ιδρύματος».
Έλα Χριστέ και Παναγία τι υπερβολές είναι αυτές! Απ’ ότι κατάλαβα (εκτός αν κάτι μου διαφεύγει), σύρθηκε ένας άνθρωπος στο αυτόφωρο και τέθηκε σε διαθεσιμότητα (ναι έγινε κι αυτό), μόνο και μόνο επειδή πήγε να συναντήσει τη φίλη του στο Πανεπιστήμιο φορώντας, κάτω από το μπουφάν του, τη στολή του ως ειδικού φρουρού! Και πού βρίσκεται το αδίκημα σ’ αυτό? Και από πάνω δήλωσε και ο Πρύτανης ότι οι φοιτητές «έδειξαν παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση»!! Δηλαδή κανονικά, χωρίς την παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση, τι έπρεπε να κάνουν οι φοιτητές? Να τον εκτελέσουν δια λιθοβολισμού???? 
--------------------------- 
Προσθήκη:
Απ' ότι πληροφορήθηκα από τον ηλεκτρονικό τύπο, ο εκπαιδευόμενος ειδικός φρουρός αθωώθηκε πανηγυρικά στο Δικαστήριο. Επιτέλους, πρυτάνευσε η λογική. 

Διχασμένη προσωπικότητα?

Από τη μια θυμώνω με τα σκληρά οικονομικά μέτρα που μας πιέζουν οι Δανειστές μας να πάρουμε, για να εγκριθεί η νέα Δανειστική Σύμβαση και από την άλλη τρέμω μήπως δεν πάρουμε μέτρα, το παίξουμε "Τσε Γκεβάρα" και επακολουθήσει άτακτη χρεοκοπία, βίαιη επάνοδος στη δραχμή και ό,τι αυτή συνεπάγεται.
Είμαι καλά γιατρέ μου????

Μάλλον όχι.

Φρικάρω...

Τον τελευταίο καιρό «φρικάρω» όλο και συχνότερα, όλο και περισσότερο. Μα τι λέξεις αργκό χρησιμοποιώ κι εγώ? Άκου φρικάρω… Να σας πω την αλήθεια, αρχικά έψαξα να βρω μια πιο καθωσπρεπει λέξη που να εκφράζει αυτό που νιώθω, αλλά δυσκολεύτηκα. Τελοσπάντων. Πριν προχωρήσω πιο κάτω, ας δούμε λίγο την ετυμολογία της λέξης φρικάρω. Προέρχεται από το αγγλικό «freak» = τέρας, ασυνήθιστο φαινόμενο ή πρόσωπο. Έχει όμως και παρετυμολογική επίδραση από την ελληνική λέξη «φρίκη» που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό (η) φριξ, (γεν.) φρικός = ελαφρύς κυματισμός, ρίγος, ανατρίχιασμα. Όλα αυτά τα ετυμολογικά τα διάβασα στο «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γ. Μπαμπινιώτη, β΄ έκδοση, σελ. 1903.
Ας επανέλθουμε τώρα στο κυρίως θέμα μας. Όπως έλεγα, λοιπόν, τον τελευταίο καιρό είμαι συνεχώς φρικαρισμένη. Να μερικά πράγματα που με φρίκαραν:
• Έχω φρικάρει με την «Τρόικα» που επιμένει για περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις και απολύσεις, απολύσεις, απολύσεις…. Μα είναι εύκολο να μείνει ο άνθρωπος από τη μια μέρα στην άλλη στο δρόμο? Εγώ ένα στεγαστικό δάνειο έχω να αποπληρώσω και ζορίζομαι πάρα πολύ, γιατί το συμφώνησα σε καιρούς εύκολους και τώρα ήρθαν καιροί δύσκολοι. Φαντάσου να κινδύνευα να μείνω εντελώς χωρίς δουλειά. Ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ.
• Έχω φρικάρει (πιο πολύ) με την προοπτική πλήρους χρεοκοπίας και επανόδου στη δραχμή, καθώς και με την προσπάθεια, από μερικούς (επιπόλαιους), να παρουσιάσουν αυτή την καταστροφική εξέλιξη ως «περήφανα αξιοπρεπή» και «πατριωτική».
• Έχω φρικάρει με τα φαινόμενα ακραίου λαϊκισμού σε πολιτικού και πολίτες, που όλο και πληθαίνουν τώρα τελευταία (ένα απ' αυτά είναι και το κάψιμο της γερμανικής σημαίας). Η κρίση μερικούς συνέτισε και άλλους αποτρέλανε.
• Έχω φρικάρει με το λογαριασμό «κοινοχρήστων» που μου ήρθε τον τελευταίο μήνα (320€). Και μη βιαστείτε να σκεφτείτε ότι «κλέβει» ο διαχειριστής, γιατί δεν κλέβει. Διαχειριστής είμαι εγώ! Απλώς έχει ακριβύνει τόσο το πετρέλαιο κι έχω άντρα τόσο κρυουλιάρη. Απορώ τι θα κάνει ο "κρυουλιάρης" μου αν επιστρέψουμε στη «δραχμούλα» μας. Άντε να βρεις τότε πετρέλαιο και αν το βρεις τι τιμή θα έχει. Τότε Good bye θέρμανση.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, το αρχαίο ρητό και οι τιμητικές διακρίσεις που (δεν) δέχεται...

Διαβάζω τη δήλωση που έκανε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, όταν πληροφορήθηκε ότι του απονεμήθηκε, από το Υπουργείο Πολιτισμού, το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, για το σύνολο του έργου του: «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους». Παρέπεμψε δε σε παλαιότερο κείμενο του με τον τίτλο «Εναντίον», που αρχίζει ως εξής: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ...». Είναι η αλήθεια ότι, κατά κάποιο τρόπο, εντυπωσιάστηκα από τη δήλωση αυτή. Το ξερα ότι είναι αντισυμβατικός ποιητής ο Χριστιανόπουλος («στριμμένο» χαρακτηρίζει ο ίδιος τον εαυτό του). Την παντελή όμως έλλειψη ματαιοδοξίας δεν τη συναντάς συχνά. Αντίθετα, τη συναντάς σπανιότατα. Σχεδόν ποτέ, θα έλεγα, εξ ού και το απόφθεγμα: «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξαν ουδείς». Να, λοιπόν, σκέφτηκα εγώ τώρα, που υπάρχουν άνθρωποι που εμίσησαν και τη δόξα και το χρήμα. Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για το θέμα αυτό και άρχισα να ψάχνω φωτογραφίες του στο google. Πέφτω πάνω στη φωτο με την τήβεννο (πάνω). Χμμμμμμμμμ, περίεργο μου φάνηκε. Διαβάζω στο κείμενο ότι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, τον Ιούνιο του 2011, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και φυσικά ήταν εκεί και δέχτηκε, μια χαρά και δυο τρομάρες, την τιμητική διάκριση. Συγκινήθηκε μάλιστα. Απορώ και καταλήγω: Τελικά δεν είναι εναντίον κάθε τιμητικής διάκρισης, όπως, ποιητική αδεία, ισχυρίζεται. Απλώς κάνει επιλογή ποια διάκριση θα δεχτεί και ποια όχι (αυτό το "απ' όπου και αν προέρχεται" τελικά δεν ισχύει). Είναι πράγματι εκκεντρικός (όχι, δεν θα έλεγα στριμμένος). Και καλά κάνει. Οι ιδιαίτεροι άνθρωποι είναι σχεδόν πάντα εκκεντρικοί. Και με τις δηλώσεις τους (ειλικρινείς ή όχι) μας δίνουν, συχνά, τροφή για προβληματισμό.
---------------------------------
Το απαίσιο, κατά το Χριστιανόπουλο, ρητό που μας άφησαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχει ως εξής: «Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν» (Ομήρου Ιλιάδα Ζ'208). Πάει δε να πει «Να είσαι πάντα πρώτος και ανώτερος από όλους και να μην ντροπιάζεις τη γενιά των προγόνων σου». Είναι αλήθεια ότι αυτό το συνεχές κυνήγι της πρωτιάς είναι πολύ καταπιεστικό και αγχωτικό. Δεν συμφωνείτε?

"Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης" σουρρεαλισμός στο θέατρο

Δεν έχω δει την ταινία του Αλμοδοβάρ «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης». Απ’ ότι έχω διαβάσει και με πληροφόρησε σχετικά και η κόρη μου που την έχει δει, πρόκειται για μια ταινία πολύχρωμη, σπιρτόζικη και σουρρεαλιστική. Αυτή τη πολυχρωμία, τη σπιρτάδα και το σουρρεαλισμό προσπάθησε, προφανώς, να μεταφέρει ο Γιάννης Κακλέας στη θεατρική σκηνή. Τα κατάφερε????? Χμμμμμμμμμμμμμμμ, δεν αποφάσισα ακόμα. Ίσως μέχρι το τέλος της ανάρτησης να αποφασίσω και να σας πω.
Χθες βράδυ, λοιπόν, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση του έργου αυτού στο «Μικρό Παλλάς». Όπως αναφέρω και πιο πάνω, τη σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας. Πρωταγωνιστούν δε η Σμαράγδα Καρύδη, η Βίκυ Σταυροπούλου, η Αριέττα Μυτούση, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Ντορέττα Παπαδημητρίου, η Νεφέλη Ορφανού κ.ά. Η υπόθεση, που διαδραματίζεται στη Μαδρίτη, τη δεκαετία του 80, έχει περίπου ως εξής: Ο Ιβάν (Αντώνης Φραγκάκης) εγκαταλείπει την Πέπα (Σμαράγδα Καρύδη), ηθοποιό β΄ διαλογής, αφήνοντας, απλώς, ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή της. Αυτή δε, στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, τον ψάχνει απεγνωσμένα, για να της εξηγήσει την αιτία της εγκατάλειψης της. Ταυτόχρονα ψάχνει να τον βρει και η σύζυγός του (Αριέττα Μουτούση). Αυτή δεν βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, αλλά έχει διαβεί προ πολλού τη θύρα της τρέλλας. Κοινώς έχει σαλτάρει. Εν τω μεταξύ, στο σπίτι της Πέπα, καταφτάνει η στενή της φίλη Καντέλα (Βίκυ Σταυροπούλου), που κάνει το μοντέλο για παχουλές (στα πρόθυρα κρίσης κι αυτή), καθώς και ο ντροπαλός γιος του Ιβάν με την (επίσης στα πρόθυρα κρίσης) αρραβωνιαστικιά του. Η Καντέλα είναι ταραγμένη και συγχυσμένη, γιατί υποψιάζεται ότι ο νέος εραστής της είναι τρομοκράτης. Εκεί, στο σπίτι της Πέπα, γίνεται ένα μικρό μπάχαλο, λεπτομέρειες του οποίου, ας μην αποκαλύψω, για όσους θελήσουν τελικά να δουν την παράσταση. Να μην τα πολυλογώ, κόσμος και αυτοκίνητο (ναι έχει και τέτοιο) πάει κι έρχεται στη σκηνή με γοργούς ρυθμούς, στριμώχνεται, τρέχει, χοροπηδά, πέφτει στα πατώματα, κλαίει, γελά, προσεύχεται, τηλεφωνεί, πυροβολεί κλπ κλπ, σε μια προσπάθεια του σκηνοθέτη να μεταφέρει, στο θεατρικό σανίδι, σουρρεαλιστική κινηματογραφική ματιά. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν «τι είναι αυτή η πελλάρα?». Για όσους δεν είναι Κύπριοι, «πελλάρα» σημαίνει «τρέλλα», «ανοησία». Ήταν κι αυτό το στριμωξίδι στα καθίσματα του θεάτρου….
Α, ξέχασα να σας πω. Τα καθίσματα ήταν κάτι τεράστιοι καναπέδες (βλέπε φωτο κάτω), στους οποίους, όμως, έπρεπε να στριμωχτούμε αρκετά άτομα. Αν, δε, τύχαινε μερικά απ’ αυτά να είναι παχουλά, το στριμωξίδι ήταν πολύ ενοχλητικό. Λοιπόν, μέχρι το διάλειμμα, στη σκέψη μου κυριαρχούσε η εντύπωση ότι ήρθα να δω μια «πελλάρα», στριμωγμένη σ’ ένα καναπέ που χωρούσε λιγότερους. Μετά το διάλειμμα, όμως, η κατάσταση βελτιώθηκε αισθητά. Κατ’ αρχάς, δύο κυριούληδες, από τον καναπέ μας, πήγαν έξω να καπνίσουν. Γύρισαν δε όταν η παράσταση είχε ήδη αρχίσει και τα φώτα είχαν χαμηλώσει, με αποτέλεσμα ο ταξιθέτης να τους ζητήσει να καθήσουν σε άλλη θέση, ακριβώς δίπλα από την είσοδο. Έτσι γλυτώσαμε, γλυτώσαν κι αυτοί το στριμωξίδι. Καθήσαμε άνετα, επιτέλους!! Ήταν και το ότι η υπόθεση του έργου άρχισε πια να ξεκαθαρίζει (στην αρχή, με τα πολλά πήγαινε - έλα, ήταν λίγο μπερδεμένη). Και άρχισα, σιγά σιγά, να το απολαμβάνω λιγάκι. Τελικά δεν ήταν και τόσο ανοησία, όπως θεώρησα στην αρχή. Όχι όμως και κανένα αριστούργημα. Πέρασα, απλώς, ευχάριστα ...μετά το διάλειμμα. Φαντάζομαι ή μάλλον είμαι σίγουρη ότι η ταινία είναι πολύ καλύτερη. Το σουρρεάλ πάει πιο πολύ στον κινηματογράφο.
Το εισιτήριο? Ακριβούτσικο για τις μέρες που διανύουμε. 25 ευρώ. Α, και μια συμβουλή. Προτιμήστε τις πλαϊνές θέσεις (από τη δεύτερη και πάνω). Έχουν εξίσου καλή ορατότητα με τις κεντρικές και δεν παρατηρείται τόσο στριμωξίδι. 

Η Κύπρος σε αριθμούς

Μόλις γύρισα από την Κύπρο. Και, ως συνήθως, όταν γυρίσω από τη μικρή μου πατρίδα, θέλω να ασχολούμαι με κυπριακό θέμα. Σήμερα, λοιπόν, θα ασχοληθώ με την απογραφή που, στην ελεύθερη περιοχή που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία, ολοκληρώθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2011, ενώ στην κατεχόμενη Κύπρο πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011.
Στην ελεύθερη περιοχή ο πληθυσμός έσπασε το φράγμα των 800.000 κατοίκων. Ανήλθε σε 838.897 άτομα. Κατά την προηγούμενη απογραφή του 2001 οι κάτοικοι ήταν 689.565. Είχαμε, λοιπόν, αύξηση 21,7% τα τελευταία 10 χρόνια. Από αυτό τον αριθμό το 51,3% (430.354) είναι γυναίκες και το 48,7% άνδρες (408.453), ενώ το 21,4% του πληθυσμού (179.547) είναι ξένοι υπήκοοι, σε σύγκριση με ποσοστό 9,4% το 2001. Από τους ξένους υπηκόους το 62,6% (112.424) προέρχεται από χώρες μέλη της Ε.Ε. και οι υπόλοιποι από τρίτες χώρες (67.123). Από τους κοινοτικούς, το μεγαλύτερο μερίδιο (31.044) προέρχεται από την Ελλάδα, 26.659 από τη Μ. Βρετανία, 24.376 από Ρουμανία και 19.197 από Βουλγαρία. Από τις τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε.) ο μεγαλύτερος αριθμός ξένων υπηκόων προέρχεται κυρίως από Φιλιππίνες (9.744), Ρωσία (8.663), Σρι Λάνκα (7.350) και Βιετνάμ (7.102). Ας σημειωθεί ότι από τις τελευταίες ασιατικές χώρες προέρχονται κυρίως οι οικιακοί βοηθοί, η παρουσία των οποίων είναι πολύτιμη για τα κυπριακά νοικοκυριά. Για το θέμα αυτό ασχολήθηκα σε παλαιότερη ανάρτηση μου.
Αύξηση σημείωσε και ο πληθυσμός στην κατεχόμενη Κύπρο. Τα τελευταία 5 χρόνια, δηλαδή από τον Απρίλιο του 2006 που έγινε εκεί η τελευταία απογραφή, καταγράφηκε αύξηση 11,2%, με τον αριθμό να φθάνει τις 294.906 από 265.100 που ήταν τότε. Δεν έγινε γνωστό πόσοι από αυτούς είναι Τουρκοκύπριοι και πόσοι έποικοι από την Τουρκία. Φοβάμαι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό είναι έποικοι.
Αφού σημειωθεί ότι το 1960, που είναι το πρώτο έτος που λειτούργησε η ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία, οι επίσημες στατιστικές ανέβαζαν τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων σε 450.000 (81,5%), ενώ των Τουρκοκυπρίων σε 102.000 (18,5%), βλέπουμε ότι σήμερα ο πληθυσμός της Κύπρου αφενός μεν έχει περίπου διπλασιαστεί και αφετέρου έχει αλλοιωθεί σε βάρος των Ελληνοκυπρίων.
Οι πιο πάνω αριθμοί και ειδικά η αύξηση των ξένων μεταναστών, η οποία, είναι αλήθεια ότι είναι και μια από τις αιτίες για την αύξηση της εγκληματικότητας στο νησί (όχι ότι οι Κύπριοι είναι άγιοι), δίνουν και μια απάντηση γιατί στην Κύπρο, τα τελευταία χρόνια, έχει, δυστυχώς, παρατηρηθεί ένα κύμα ξενοφοβίας. Δεν λείπουν, όμως, ευτυχώς και οι θετικές εκτιμήσεις για την παρουσία ξένων μεταναστών στην Κύπρο. Εκτός από την εξασφάλιση φτηνών εργατικών χεριών (κυρίως στον τομέα της οικιακής οικονομίας και του τουρισμού), μια άλλη θετική παράμετρος είναι και η ανανέωση του γενετικού υλικού στη νήσο, στην οποία, ας σημειωθεί, μέχρι πριν λίγα χρόνια υπήρχε τάση για ενδογαμία. Λόγω αυτής, παρατηρούνται αυξημένα ποσοστά μερικών ασθενειών, στις οποίες παίζει ρόλο η κληρονομική προδιάθεση, όπως π.χ. η μεσογειακή αναιμία, η σκλήρυνση κατά πλάκας κ.ά.
Τελειώνοντας θα αναφερθώ και πάλι σ’ ένα θέμα που έχω επισημάνει και στο παρελθόν. Στην Κύπρο υπάρχουν αρκετοί τηλεοπτικοί σταθμοί (ΡΙΚ1, ΡΙΚ2, SIGMA, MEGA Κύπρου, Αντένα Κύπρου, PLUS, EXTRA, CAPITAL κλπ). Παρακολούθησα δελτία ειδήσεων σχεδόν απ’ όλους τους σταθμούς αυτούς. Δεν υπήρξε δελτίο ειδήσεων που να μην είδα τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου να σχολιάζει, πρώτος και καλύτερος, πολιτικές ειδήσεις. Αμέσως μετά ή και πριν από τον αρχηγό της μείζονος αντιπολίτευσης Νίκο Αναστασιάδη, τσουπ, ο καλός μας ο Ιεράρχης να σχολιάζει επί παντός επιστητού ως πολιτικός παλιάς συντηρητικής παράταξης (μου θυμίζει λίγο, ως νοοτροπία, τον Καρατζαφέρη). Έλεος πια! 

------------------- 

Η εικόνα πάνω είναι ένας πίνακας του Κύπριου λαϊκού ζωγράφου Μιχάλη Κάσιαλου (1885-1974), που κτυπήθηκε θανάσιμα, το 1974, από Τούρκους στρατιώτες, όταν κατέλαβαν το χωριό του, την Άσσια, στην επαρχία Αμμοχώστου.