Πανεπιστημιακό Άσυλο. Αναγκαιότητα ή απολίθωμα?

Άσυλο! Μια λέξη με αρχαίες ελληνικές ρίζες. Κατά το «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» του Γ. Μπαμπινιώτη, έκδ. Β, σημαίνει ιερός και απαραβίαστος τόπος. Παράγεται δε από το α –στερητικό + συλώ = λεηλατώ. Τι ειρωνεία! Όσον αφορά το πολυσυζητημένο Πανεπιστημιακό Άσυλο έχει καταντήσει σήμερα συνώνυμο της λεηλασίας, χωρίς το α το στερητικό!

Ας αρχίσουμε από τη νομοθετική ρύθμιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου που ρυθμίζεται με το άρθρο 3 του Νόμου 3549/2007. Ορίζει λοιπόν το σχετικό άρθρο:

Ακαδημαϊκές ελευθερίες και ακαδημαϊκό άσυλο

1. Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών.

2. Δεν επιτρέπεται η επιβολή ορισμένων μόνον επιστημονικών απόψεων και ιδεών και η διεξαγωγή απόρρητης έρευνας.

3. Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των Α.Ε.Ι., και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει.

4. Το ακαδημαϊκό άσυλο καλύπτει όλους τους χώρους του Α.Ε.Ι. στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα. Οι χώροι αυτοί καθορίζονται με απόφαση και ευθύνη της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα Τ.Ε.Ι.. Δεν επιτρέπεται η επέμβαση δημόσιας δύναμης στους παραπάνω χώρους, παρά μόνο κατόπιν πρόσκλησης ή άδειας του αρμόδιου οργάνου του Ιδρύματος και με την παρουσία εκπροσώπου της δικαστικής αρχής.

5. Αρμόδιο όργανο για την πρόσκληση ή άδεια της προηγούμενης παραγράφου είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο για τα Πανεπιστήμια και το Συμβούλιο για τα Τ.Ε.Ι., με δικαίωμα ψήφου όλων των μελών τους. Τα όργανα αυτά συνέρχονται αμέσως, αυτεπαγγέλτως ή μετά από καταγγελία. Το αρμόδιο όργανο αποφασίζει κατά πλειοψηφία, τηρουμένων των διατάξεων του Εσωτερικού Κανονισμού του οικείου ιδρύματος και του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας.

6. Επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφόσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής.

Διαβάζοντας προσεκτικά το νόμο παρατηρώ και αναρωτιέμαι:

Η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών κατοχυρώνονται επαρκέστατα συνταγματικά με τα άρθρα 14 και 16 του Συντάγματος. Δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχει, σήμερα τουλάχιστον, ανάγκη να κατοχυρωθούν επιπλέον με το άβατο του Πανεπιστημιακού χώρου. Είναι αλήθεια ότι το Πανεπιστημιακό Άσυλο άρχισε να αποκτά μια κάποια σημασία κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο. Τότε τουλάχιστον είχε νόημα η προστασία της πανεπιστημιακής ζωής έναντι στην αστυνόμευση και το χαφιεδισμό που ανθούσε. Είχε νόημα και κατά την περίοδο της Δικτατορίας, κατά την οποία όμως είχε καταλυθεί κάθε έννοια του κράτους δικαίου. Σήμερα όμως έχει κάποιο νόημα? Περιφρουρεί το χώρο από την αστυνόμευση της σκέψης ή μήπως αντίθετα απειλεί την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα και σκέψη?

Είναι αλήθεια ότι με το νέο νόμο έχει κάπως απλουστευθεί η διαδικασία για την κλήση της Αστυνομικής Αρχής προς επέμβαση. Αφενός μεν η απόφαση λαμβάνεται πια κατά πλειοψηφία και δεν απαιτείται ομοφωνία και συνεπώς και συναίνεση του εκπροσώπου των φοιτητών που απαιτείτο με το νόμο 1268/1982 και η οποία ας σημειωθεί σχεδόν ποτέ δεν δινόταν. Αφετέρου δεν απαιτείται άδεια για επέμβαση σε περίπτωση αυτόφωρων κακουργημάτων ή αυτόφωρων εγκλημάτων κατά της ζωής. Και πάλι όμως η διαδικασία παραμένει σχετικά δυσκίνητη, με αποτέλεσμα μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο, πλην των λεγόμενων «αντιεξουσιαστών» που καταστρέφουν και λεηλατούν, να βρίσκουν καταφύγιο κάθε είδους εγκληματίες. Από διακινητές ναρκωτικών μέχρι εκβιαστές και κοινοί κλέφτες.

Υποστηρίζεται από πολλούς ότι η διαφύλαξη του πανεπιστημιακού χώρου εναπόκειται στα Πρυτανικά Συμβούλια που με απόφαση τους μπορούν να καλούν την Αστυνομική Αρχή να επεμβαίνει. Χμμ, πέραν του ότι μέχρι να ληφθεί η απόφαση αυτή μεσολαβεί αρκετός χρόνος, κατά τον οποίο η καταστροφή μάλλον έχει επέλθει, επιπλέον παρατηρείται ένας σκεπτικισμός εκ μέρους των Πρυτανικών Αρχών ως προς την σκοπιμότητα της κλήσης της Αστυνομικής Αρχής. Και τούτο γιατί διστάζουν, φοβούνται (ναι ναι φοβούνται) γνωρίζοντας ότι αυτό θα επισύρει τη μήνιν των ομάδων και φοιτητικών παρατάξεων που θέλουν το άβατο για διάφορους λόγους. Και αν οι «ομάδες» αυτές χολωθούν μπορούν κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα την ομαλή λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Με τούτα και με κείνα φτάσαμε σήμερα στη «Δημοκρατική Ελλάδα» μειοψηφικές ομάδες, χρησιμοποιώντας ένα νόμο που υποτίθεται προστατεύει την ελεύθερη σκέψη, να κτυπούν ανενόχλητοι τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και να τον στέλλουν στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου, να κτίζουν το γραφείο του Πρύτανη του Πανεπιστημίου της Θράκης, να ξυλοφορτώνουν τον πανεπιστημιακό δάσκαλο Πανούση, να καταστρέφουν και κυρίως να λεηλατούν. Αναρωτιέμαι λοιπόν πού πήγε το στερητικό α που αναφέρω στην αρχή της ανάρτησης μου.

Τελειώνοντας θέλω να αναφέρω ότι δεν τρέφω αυταπάτες. Δεν θεωρώ ότι η ελεύθερη επέμβαση της Αστυνομίας στους Πανεπιστημιακούς χώρους θα λύσει, ως δια μαγείας, το πρόβλημα. Εξάλλου δεν το έλυσε μέχρι τώρα, τουλάχιστον όχι αποτελεσματικά, στους εκτός Πανεπιστημίου δρόμους, στις πλατείες, στα γήπεδα…. Όμως, βρε αδελφέ, τουλάχιστον το φαινόμενο θα περιοριστεί, έστω και λίγο. Θα πάψουν μερικές δυναμικές μειοψηφίες να ενθαρρύνονται να οργανώνουν επιθέσεις και καταστροφές και να νιώθουν ασύδοτες και ελεύθερες να λεηλατούν. Να χρησιμοποιούν την ασυλία για να προβαίνουν σε συλήσεις. Κουραστήκαμε πια να πληρώνουμε τα σπασμένα!

Σλουθ!

«Σλουθ» (Sleuth) σημαίνει ίχνος, ιχνηλασία, ιχνηλάτης, λαγωνικό. Και η ζωή είναι ένα παιχνίδι ιχνηλασίας. Κυρίως ένα παιχνίδι διαπροσωπικών σχέσεων και επικοινωνίας. Μερικοί άνθρωποι, όχι αρκετοί θα έλεγα, έχουν την ωριμότητα να παίζουν το παιχνίδι αυτό της επικοινωνίας ακολουθώντας τα ίχνη της αλληλοκατανόησης και του αλληλοσεβασμού. Άλλοι όμως διαλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης και του εξευτελισμού του άλλου, του αντιπάλου, όπως οι ίδιοι τον προσδιορίζουν. Αντιπάλου γιατί τους «έκλεψε» τη γυναίκα, αντιπάλου γιατί έχει νιάτα και τη ζωή μπροστά του (ενώ οι ίδιοι φτάνουν στη δύση), αντιπάλου γιατί είναι διεκδικητής του «θρόνου» τους, τον οποίο δεν θέλουν να εγκαταλείψουν…. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο ήρωας του θεατρικού έργου «Σλουθ» Άντριου Γουάικ (Andrew Wyke). Είναι ένας παλιός ηθοποιός που γνώρισε δόξα, η οποία τείνει να τον εγκαταλείψει. Όπως τον έχει ήδη εγκαταλείψει η γυναίκα του, για χάρη του Μίλο Τιντλ (Milo Tindle), ενός νέου ηθοποιού που μπορεί να μην έχει λαμπρό παρελθόν, έχει όμως λαμπρό μέλλον ή τουλάχιστον έτσι νομίζει…..

Πέρασα ένα όμορφο βράδυ χθες στο θέατρο «Αθηνών» στην παράσταση «Σλουθ», του βρετανού θεατρικού συγγραφέα Άντονι Σάφερ (Antony Shaffer). Παρακολούθησα δυο πολύ καλούς ηθοποιούς το Γιώργο Κιμούλη και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να παίζουν επί σκηνής, αλλά και στην πλατεία του θεάτρου, το «παιχνίδι» της ζωής και των γενεών. Το «παιχνίδι» της εξουσίας και της υποταγής, του εξευτελισμού και της ανατροπής. Το έργο, διασκευασμένο από το Γιώργο Κιμούλη προκαλεί γέλιο, αλλά και κλάμα (όχι κατά κυριολεξία). Έχει χαρακτήρα, όπως διάβασα κάπου και μου άρεσε ο προσδιορισμός αυτός, άλλοτε καρναβαλικό και άλλοτε καννιβαλιστικό. Είχα παρακολουθήσει, τον Οκτώβριο του 1970, ως πρωτοετής φοιτήτρια, το «Σλούθ» με το Δημήτρη Χορν και τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Η παράσταση τότε με καταγοήτευσε. Είναι όμως αλήθεια ότι νεώτερη γοητευόμουν πιο εύκολα και η χρονική απόσταση έδωσε στην παράσταση εκείνη μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου. Είναι λοιπόν λίγο δύσκολο και ίσως άδικο να τη συγκρίνω με τη σημερινή. Ένα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά. Η παράσταση που παρακολούθησα χθες μου άρεσε πολύ, με άγγιξε. Και τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ένα σχόλιο μόνο έχω να κάνω. Ή μάλλον δύο (σχόλια). Η θεατρική αίθουσα χρειάζεται επειγόντως ανακαίνιση και ιδίως αντικατάσταση των καθισμάτων της. Ανακαίνιση όμως χρειάζεται και η νοοτροπία του ταμείου. Και αυτό για να μην παριστάνει ότι δεν υπάρχουν, δήθεν μου τάχα μου, θέσεις στα μπροστινά καθίσματα και αν προτείνεις (με τρόπο) φιλοδώρημα, να παρουσιάζονται, ως εκ θαύματος, θέσεις πιο μπροστά! Το παιχνίδι αυτό ποτέ δεν μπόρεσα να το παίξω. Δεν είναι στη φύση μου το «λάδωμα». Κι έτσι παρόλο που τα εισιτήρια μου τα προμηθεύομαι πάντα έγκαιρα (πολλές μέρες πριν), ποτέ δεν κατόρθωσα να πετύχω μια θέση αρκετά μπροστά, με πλήρη ορατότητα.

Η γιορτή μου και η γιαγιά Μερόπη!

Ναι καλά το καταλάβατε! Γιορτάζω σήμερα (βλ. εδώ και εδώ). Σύμφωνα με το εορτολόγιο της Εκκλησίας η Αγία Μερόπη ή Μυρώπη σύχναζε καθημερινά στον τάφο της Αγίας Ερμιόνης, θυγατέρας του αποστόλου Φιλίππου και έπαιρνε το αναβλύζον απ' αυτόν μύρο και το έδινε με αφθονία στους πιστούς, γι' αυτό και ονομάστηκε και Μυρώπη. Να σας πω την αλήθεια προτιμώ την αρχαία ελληνική εκδοχή του ονόματος μου. Η Μερόπη, κατά τη μυθολογία ήταν μια από τις Πλειάδες, θυγατέρα του Άτλαντα και της Πλειόνης. Παντρεύτηκε το βασιλιά της Κορίνθου Σίσυφο. Από όλες τις Πλειάδες ήταν η μόνη που παντρεύτηκε θνητό, και γι' αυτό όταν μεταφέρθηκε στον ουρανό έγινε μεν αστέρας, αλλά με μικρότερη λαμπρότητα σε σύγκριση με τους αστέρες των αδελφών της (βλ. εδώ στη Βικιπαίδεια). Προτιμώ λοιπόν να είμαι αστέρι, έστω και με μικρή λαμπρότητα (μου φτάνει, γιατί δεν είμαι πολύ ματαιόδοξη, λίγο μόνο, χα χα χα!), παρά να συχνάζω καθημερινά σε τάφο (μπρρρρρρ!).

Πήρα το όνομα μου από τη γιαγιά Μερόπη. Τη μητέρα του πατέρα μου. Όπως έγραψα και σε παλαιότερη ανάρτηση μου, ο πατέρας μου της είχε ιδιαίτερη αδυναμία και αγάπη. Ήταν αυτή που πούλησε ένα κτηματάκι της, για να σπουδάσει δάσκαλος, όταν ο πατέρας του αρνήθηκε να τον βοηθήσει για περαιτέρω σπουδές. Βλέπετε ήθελε να παραμείνει στο χωριό, για να τον βοηθά στα κτήματα. Τις πολλές σπουδές τις θεωρούσε άχρηστες και όσους τις επιδίωκαν "τεμπέληδες". Δυστυχώς δεν την πρόλαβα τη γιαγιά Μερόπη. Πέθανε από μηνιγγίτιδα πριν γεννηθώ, το 1947, σε ηλικία 49 χρόνων, μόλις ο γιός της είχε διοριστεί δάσκαλος. Τη γνώρισα όμως μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα μου. Ήταν μια γυναίκα γλυκιά, χαμηλών τόνων, σε αντίθεση με το δυναμικό χαρακτήρα του παππού και συζύγου της.

Στη φωτογραφία πάνω απεικονίζεται η πατρική οικογένεια του πατέρα μου. Ο πατέρας μου είναι ο χαμογελαστός πιτσιρικάς ανάμεσα στη μητέρα του (γιαγιά Μερόπη) και τον πατέρα του. Η φωτογραφία τραβήχτηκε το έτος 1930. Η γιαγιά Μερόπη ήταν μόλις 32 χρονών!!! Η σκληρή όμως δουλειά στα κτήματα, την κάνει να φαίνεται τουλάχιστον 40, να μην πω και περισσότερο! Ο παππούς φορά την παραδοσιακή κυπριακή φορεσιά, δηλ. την κυπριακή βράκα! Μέχρι το θάνατο του, σε ηλικία 80 χρονών, δεν αποχωρίστηκε τη βράκα.

@@Φίλοι μου ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις ευχές σας!!!

-------------------------------------------

Υ.Γ. Και μια και θυμήθηκα τα παλιά σήμερα (πω πω, σαν κάτι ηλικιωμένους κάνω που όλο για τα παλιά μιλούν!), όσοι δεν βαριέστε, διαβάστε και μια προηγούμενη ανάρτηση μου για τον παππού και τη γιαγιά μου από τη μητρική γραμμή!

Το νέο αεροδρόμιο Λάρνακας μέσα από τα μάτια μου!

Δεν ξέρω αν το πληροφορηθήκατε, αλλά αν όχι μάθετε το από μένα που ταξίδεψα πρόσφατα στην Κύπρο. Από 17-11-2009 λειτουργεί πλήρως και ομαλά το νέο Διεθνές αεροδρόμιο της Λάρνακας που εγκαινιάστηκε στις 7 Νοεμβρίου και άρχισε σιγά σιγά τη λειτουργία του από 10-11-2009.

Επιτέλους!! Τριάντα πέντε χρόνια από την τουρκική εισβολή και την αχρήστευση του αεροδρομίου Λευκωσίας, το οποίο δυστυχώς βρίσκεται στη «νεκρή ζώνη», έχουμε κι εμείς οι Κύπριοι ένα λειτουργικό και μοντέρνο Διεθνές Αεροδρόμιο, για το οποίο μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Το παλιό αεροδρόμιο της Λάρνακας λειτούργησε το 1975, λίγους μόνο μήνες μετά την τουρκική εισβολή, σε πρόχειρες λυόμενες κατασκευές. Σιγά σιγά νέες κατασκευές προστέθηκαν στις παλιές, αλλά ποτέ δεν απέκτησε την όψη μοντέρνου αεροδρομίου. Τουλάχιστον στα μάτια μου είχε τη μορφή μιας αξιοπρεπούς «Αποθήκης».

Το νέο διεθνές αεροδρόμιο Λάρνακας, έτσι όπως το είδα εγώ, δεν έχει καμιά σχέση με το παλιό. Είναι λειτουργικό και μοντέρνο και ενσωματώνει στοιχεία από τον πολιτισμό της Κύπρου. Θα εξυπηρετεί ετησίως επτά εκατομμύρια επιβάτες και έχει προοπτική να εξυπηρετήσει μέχρι 10 εκ. επιβάτες. Διαθέτει 16 αερογέφυρες (φυσούνες), 67 σημεία ελέγχου επιβίβασης, 5 ζώνες παραλαβής αποσκευών (ιμάντες), 2.450 θέσεις στάθμευσης, αίθουσες επισήμων και επιχειρηματιών, καταστήματα αδασμολογήτων και άνετους λειτουργικούς χώρους με πολλαπλές επιλογές από καταστήματα και καφεστιατόρια. Το όνομα του? Δεν έχει αποφασιστεί ακόμα τελειωτικά, αλλά το πιο πιθανό όνομα που ακούγεται είναι «Ζήνων», προς τιμή του αρχαίου φιλοσόφου που κατάγεται από το Κίτιο (σημερινή Λάρνακα) Κύπρου.

Δείτε τώρα το νέο αεροδρόμιο Λάρνακας μέσα από τα μάτια μου ή μάλλον μέσα από τη φωτογραφική μου μηχανή. Τις φωτογραφίες τις τράβηξα εγώ η ίδια με τα χεράκια μου, στις 25 Νοεμβρίου που γυρνούσα από την Κύπρο! Την πρώτη φωτογραφία πάνω πάνω την τράβηξα στο χώρο των σημείων ελέγχου επιβίβασης (check in), όπου υπάρχουν έργα από χαλκό. Η Κύπρος, ως γνωστό, στην αρχαιότητα ήταν γνωστή για τα κοιτάσματα και το εμπόριο χαλκού, το δε όνομα της πήρε από την ετεοκυπριακή ονομασία του χαλκού (βλ. εδώ).

Θαυμάστε τώρα και τις υπόλοιπες φωτογραφίες. Από ότι θα δείτε το νέο αεροδρόμιο στολίστηκε χριστουγεννιάτικα.

---------------------------------

Προσθήκη:

Με αφορμή μια απορία του @φίλου Αθεόφοβου, παραθέτω μερικά ακόμα στοιχεία για την ανέγερση του νέου αεροδρομίου της Λάρνακας. Η διαχείριση και η κατασκευή του αεροδρομίου αυτού, καθώς και του νέου αεροδρομίου της Πάφου, το οποίο περατώθηκε εδώ και ένα χρόνο περίπου, ανατέθηκε στην εταιρεία "Hermes Airports", με πρόεδρο τον κ. Νίκο Σιακόλα, ο οποίος ας σημειωθεί είναι συγχωριανός μου (κατάγεται από τον Καραβά της Κερύνειας). Η εταιρεία "Hermes Airports" ανέθεσε με τη σειρά της την κατασκευή του αεροδρομίου στη Γαλλική Εταιρεία «Bouygue Batiment International», η οποία, ας σημειωθεί, έφερε σε πέρας το έργο μέσα στην αρχική προθεσμία, ούτε μέρα παραπάνω. Γι’ αυτό και στα εγκαίνια του αεροδρομίου παρέστη ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γαλλίας Πιέρ Λελούς, ο οποίος ήρθε στην Κύπρο ως προσωπικός απεσταλμένος του προέδρου Νικολά Σαρκοζί. Φυσικά στα κέρδη από την εκμετάλλευση του αεροδρομίου συμμετέχει και η πιο πάνω Γαλλική εταιρεία με ένα σημαντικό μερίδιο, όπως φυσικά και το Κράτος. Αξιοσημείωτο είναι ότι από το έτος 2006 που ανατέθηκε η διαχείριση του αεροδρομίου στην εταιρεία "Hermes Airports" και άρχισε η κατασκευή του νέου αεροδρομίου, αυξήθηκαν σημαντικά και τα τέλη του αεροδρομίου της Λάρνακας, με αποτέλεσμα τη διατύπωση πολλών παραπόνων (βλ. εδώ). Έγινε δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που βιώνουμε στο Αεροδρόμιο των Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος».

Είμαι πίσω λοιπόν στη μαμά μου!

Βρίσκομαι στην Κύπρο. Για ένα ταξίδι αστραπή τριών ημερών. Κάθε φορά που έρχομαι στους γονείς μου και μάλιστα μόνη μου, όπως τώρα, νιώθω να μικραίνω. Ξεχνώ ότι είμαι μια μεσήλικη γυναίκα (ωχ τέτοια είμαι!) και νιώθω ότι γυρνάω εκεί, κάπου στην εφηβεία, άντε στα πρώτα νεανικά μου χρόνια. Ο πατερούλης μου ο γλυκός, αν και, όπως έγραψα σε παλαιότερη ανάρτηση μου, πάσχει εδώ και μερικά χρόνια από αλτσχάιμερ, εντούτοις με γνώρισε. Το πρόσωπο του φωτίστηκε. Και με ρώτησε αν τέλειωσα τις σπουδές μου! Η μαμά μου, τα έχει όλα έτοιμα για μένα. Κι εκεί που όλα στο σπίτι (στην Αθήνα εννοώ) περνούν από το χέρι μου, εδώ αφήνομαι στις μητρικές περιποιήσεις, αλλά και παρατηρήσεις! Π.χ. «Αυτό που φοράς δεν σου πάει, βάλε το άλλο, είσαι πιο ευπαρουσίαστη μ’ εκείνο» ή «πάρε τηλέφωνο τη θεία τάδε, θα μάθει ότι είσαι εδώ και θα παρεξηγηθεί που δεν της τηλεφώνησες». Αγαπημένη μου μαμούδα! Νομίζεις ακόμα ότι είμαι η μικρή σου Μερόπη που χρειάζεται φροντίδα αλλά και …καθοδήγηση!

Ξέρετε ποιο τραγούδι μου έρχεται στο μυαλό κάθε φορά που έρχομαι στην Κύπρο, στο σπίτι των γονιών μου? Όχι όχι το «μαμά γερνάω». Ένα της Αρλέτας που οι στίχοι του πάνε κάπως έτσι:

"Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,

στην κάμαρα μου την παιδική,

μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπα μου,

που τον ψάχνω για μια ζωή..."

Απολαύστε το

Ακούστε κι ένα άλλο τραγούδι της Αρλέτας που μου αρέσει πολύ.

Τα γενέθλια του μπλογκ μου, η ανεκτικότητα και το Πολυτεχνείο

Στις 16 Νοεμβρίου 2007 άρχισα το blogging!!! Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Ήμουν 55 χρονών και έγινα 57! Απ’ αυτό το ιστολόγιο πέρασαν πολλοί @@επισκέπτες. Άλλοι ήταν απλώς περαστικοί. Ήλθαν, είδαν και απήλθαν. Άλλοι όμως παρέμειναν συχνοί επισκέπτες. Είναι, είστε οι @@φίλοι μου. Σας ευχαριστώ που μου κρατάτε συντροφιά. Τους περισσότερους από σας (τη συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγα) δεν σας συνάντησα ποτέ. Μετά από δύο χρόνια όμως, νιώθω ότι σας ξέρω, ότι μοιραζόμαστε πολλά πράγματα. Και κυρίως μοιραζόμαστε την αγωνία μας για τη βελτίωση αυτής της ρημάδας της ελληνικής πραγματικότητας και καθημερινότητας. Θυμάμαι ότι πέρσι η @φίλη μου η Jaman Fou μου είχε επισημάνει ότι η 16^η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως η ημέρα της Ανεκτικότητας. Και πράγματι έτσι είναι. Την καθιέρωσε ο ΟΗΕ το έτος 1995. Νομίζω δε @@φίλοι μου ότι το κοινό σημείο που μας ενώνει και γίναμε φίλοι, επικοινωνούμε και αλληλοδιαβαζόμαστε είναι αυτό ακριβώς. Η ανεκτικότητα. Ανεκτικότητα απέναντι στη διαφορετική γνώμη, ανεκτικότητα στο ξένο, στο διαφορετικό.

@@Φίλοι μου, σας ευχαριστώ που με ανέχεστε και με διαβάζετε ακόμα.

-------------------------

Δεν μπορούσα να μην πω τίποτε για την επέτειο του Πολυτεχνείου, εγώ ένα παιδί του Πολυτεχνείου. Όχι δεν θα επαναλάβω τα ίδια τα περσινά και τα προπέρσινα (αυτά μπορείτε να τα βρείτε εδώ). Φέτος θα πω τι με ενοχλεί πιο πολύ από τον εορτασμό του Πολυτεχνείου. Λοιπόν με ενοχλούν πιο πολύ 3 πράγματα: 1) Η προσπάθεια της εκμετάλλευσης της επετείου από κόμματα και παρατάξεις. Η πορεία με κομματικά λάβαρα (κόκκινα, πράσινα, γαλάζια) δεν μου αρέσει (για να το πω ευγενικά). Το Πολυτεχνείο είναι η γιορτή της Δημοκρατίας, όχι των κομμάτων, ούτε των παρατάξεων. Τότε, το 1973, τρέξαμε οι περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, ειδοποιημένοι από στόμα σε στόμα, χωρίς κομματικές ταμπέλες και χωρίς να ξέρουμε καν τις πολιτικές πεποιθήσεις ο ένας του άλλου, για να βροντοφωνάξουμε κυρίως "ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ" και "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ". 2) Με ενοχλεί το γεγονός ότι τη σημαία του Πολυτεχνείου την κρατά στα γραφεία της μια παράταξη, λες και είναι περιουσιακό της στοιχείο. Την κρατά η ΠΑΣΠ, η σπουδάζουσα νεολαία του ΠΑΣΟΚ, η οποία αρνείται να την παραδώσει στο Πολυτεχνείο ή έστω στη Βουλή. 3) Με ενοχλεί επίσης η πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Εδώ ίσως πολλοί από σας να διαφωνούν, αλλά έχω συνηθίσει να λέω τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς να φοβάμαι ότι θα χαρακτηριστώ αντιδραστική (που δεν είμαι). Όχι ότι οι Αμερικάνοι δεν είχαν το μερίδιο ευθύνης τους στην επικράτηση της δικτατορίας, αλλά αυτή η πορεία προς την Πρεσβεία τους εδώ και 36 χρόνια, πλην του ότι γίνεται η κύρια αιτία δημιουργίας επεισοδίων και βανδαλισμών από τους αυτοαποκαλούμενους "αντιεξουσιαστές" (τρομάρα τους), μου θυμίζει κάθε χρόνο και μια κακή ελληνική συνήθεια. Να ρίχνουμε όλα τα δεινά που μας βρίσκουν στους ξένους και κατά προτίμηση στους Αμερικάνους (ενίοτε και στους Εβραίους). Να αποποιούμαστε ως λαός τις ευθύνες μας. Η δικτατορία στην Ελλάδα το 1967 θεωρώ ότι επικράτησε σχετικά εύκολα. Η λαϊκή αντίδραση ήταν μικρή, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Το συντριπτικό τμήμα του ελληνικού λαού σιώπησε, κρύφτηκε στο καβούκι του. Περίμενε δε μια φούχτα φοιτητών να ξεσηκωθούν και να τους βγάλουν όλους ασπροπρόσωπους. Δεν μας φταίνε λοιπόν οι Αμερικάνοι, αν ανεχτήκαμε τους Δικτάτορες. Φταίμε και εμείς. Και η πορεία αυτή προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία κάθε χρόνο, μου θυμίζει την έλλειψη αυτοκριτικής μας.

Η Μερόπη στο "Κλουβί με τις Τρελλές"!!

Ναι, ναι, καλά το καταλάβατε. Η Μερόπη πήγε θέατρο. Στο «Κλουβί με τις Τρελλές». Μαζί με την κόρη της. Θέλετε να μάθετε πώς πέρασε με λίγα λόγια? Λοιπόν πέρασε απλώς μια ωραία βραδιά, ανέμελη, χωρίς πολλές πολλές αξιώσεις κουλτούρας.

Ας αρχίσω τώρα να μιλώ στο α΄ ενικό πρόσωπο. Πήγα λοιπόν στο κινηματοθέατρο (τώρα πια σκέτο θέατρο) «Παλλάς», ένα χώρο που μου ξυπνά ωραίες παλιές αναμνήσεις. Εκεί έβλεπα πολλές ταινίες στα φοιτητικά μου χρόνια (τη δεκαετία του 70). Ανακαινίστηκε και παραδόθηκε στο κοινό το Νοέμβριο του 2006 (περισσότερα για την ιστορία του βλέπε εδώ). Είναι ένας χώρος όμορφος αισθητικά, με αναπαυτικά καθίσματα. Το τονίζω αυτό γιατί, δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητη προϋπόθεση για τα θέατρα. Πριν μερικά χρόνια παρακολούθησα θεατρική παράσταση σε τόσο άβολα καθίσματα που, αν και η παράσταση ήταν καλή, τη θυμάμαι με δυσάρεστα αισθήματα.

Το «Κλουβί με τις Τρελλές» στηρίζεται στο θεατρικό έργο του Jean Poiret και διαπραγματεύεται την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού που ζει μαζί 20 περίπου χρόνια, μεγαλώνοντας μάλιστα το γιο που απέκτησε ο ένας από αυτούς, από μια περιστασιακή ετεροφυλόφιλη σχέση. Περιγράφει με γλαφυρότητα την αντίδραση τους, όταν ο «γιος τους» τους ανακοίνωσε ότι επειδή παντρεύεται και θα έλθουν τα συντηρητικά πεθερικά του να τους γνωρίσουν, θέλει να υποκριθούν ότι είναι άλλα πρόσωπα από αυτά που πράγματι είναι. Το έργο αυτό γράφτηκε σε μια εποχή που η σεξουαλική απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων βρισκόταν στα πρώτα της βήματα. Όχι ότι σήμερα έχει ολοκληρωθεί, αλλά τουλάχιστον έχει προχωρήσει μερικά βήματα παραπάνω. Περιέχει λοιπόν όλα τα γνωστά κλισέ (φτερά, κουνήματα, τραβεστί με ψηλοτάκουνα κλπ), καθόσον μάλιστα βοηθείται και από το σενάριο που θέλει το ομοφυλόφιλο ζεύγος να διατηρεί ένα καμπαρέ (το «Κλουβί με τις Τρελλές»). Στο καμπαρέ αυτό το θέαμα στηρίζεται κυρίως στους τραβεστί. Και βασίλισσα του show των τραβεστί η «μαμά» του μέλλοντος γαμπρού, την οποία υποδύεται ο Σταμάτης Φασουλής. «Μπαμπάς» ο Γιάννης Μπέζος. Αν πω ότι δεν μου άρεσε η παράσταση, θα πω ψέματα. Γέλασα και πέρασα ευχάριστα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Αν μάλιστα η τιμή του εισιτηρίου ήταν λιγότερο τσουχτερή (45€ το κάθε εισιτήριο μας στοίχισε), θα έλεγα ότι άξιζε τα λεφτά της. Τα 45€ όμως, μάλλον ήταν υπερβολική τιμή για το θέαμα που είδα. Το ωραίο είναι ότι η κυρία που καθόταν ακριβώς δίπλα στην κόρη μου είχε πληρώσει 50€ και το φυσούσε και δεν κρύωνε. Υπήρχαν και αρκετοί που πλήρωσαν από 60-80€ (ανάλογα με τη θέση). Οι θέσεις των 30€ είχαν εξαντληθεί από καιρό, ενώ αυτές των 20€ ήταν πολύ πίσω.

Σήμερα που έφερα πάλι στο μυαλό μου την παράσταση, ξέρετε τι σκεφτόμουνα? Ότι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι θεατές γελούσαμε και αντιδρούσαμε θετικά στα καμώματα της ομοφυλόφιλης «Ζαζάς» (Στ. Φασουλής), στις μεταμφιέσεις, στα κουνήματα και στα ξεσπάσματα της, ακόμα και στα αγκαλιάσματα του ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Και τούτο γιατί επρόκειτο για κωμωδία. Πόσοι όμως από μας είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε θετικά ένα θεατρικό έργο, που παρουσιάζει ένα καθημερινό ομοφυλόφιλο ζευγάρι, σοβαρό, χωρίς φτερά, υστερίες και κουνήματα που παράγουν εύκολο γέλιο? Σίγουρα όχι πολλοί. Μη ξεχνάμε το σάλο που ξεσήκωσε το ομοφυλόφιλο φιλί σε σκηνή της Όπερας «Ρούσαλκα» που ανέβασε πριν μερικούς μήνες η Λυρική Σκηνή. Κάναμε μερικά βήματα από το τέλος της δεκαετίας του 70 στην αποδοχή των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, αλλά έχουμε ακόμα και αρκετά άλλα να κάνουμε.

Αχ βρε Αλέκα μου.....

Έβλεπα τις ειδήσεις των 8 μ.μ. χθες το βράδυ στην τηλεόραση και με χαρά (μπορώ να πω) διέκρινα ανάμεσα στους «εορτάζοντες» την επέτειο της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου και τον Κύπριο Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Όχι ότι μ' αρέσουν ιδιαίτερα οι "λαμπρές γιορτές" και οι φανφάρες, αλλά θέλω να πω ένα εύγε από μένα στον Κύπριο Πρόεδρο που μπόρεσε να ξεπεράσει τις κομμουνιστικές του καταβολές και να «δει» στην πτώση του Τείχους, που χώριζε ένα λαό στα δύο, ένα γεγονός άξιο να γιορταστεί.

Η χαρά μου δεν διήρκεσε πολύ. Στις ειδήσεις των 9 μ.μ. από τη ΝΕΤ είδα την Αλέκα Παπαρήγα. Το ότι θα υπερασπιζόταν το Τείχος να πω την αλήθεια το ψιλοπερίμενα. Εδώ υπερασπίζεται με περισσή θέρμη τον Στάλιν, θα της ξέφευγε το Τείχος? Αυτό όμως που δεν περίμενα ήταν η δικαιολογία που έδωσε για την ανέγερση του Τείχους. Μιλώντας λοιπόν από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου πήγε, λέει, να τιμήσει τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 (πράγματι τιμή και δόξα στους εκτελεσθέντες, αλλά γιατί το «γιόρτασε» χθες δεν μπόρεσα να καταλάβω!) είπε, μεταξύ άλλων και τα εξής: «Το τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις – τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».

Έλα βρε Αλέκα μου καλή, κι εγώ που νόμιζα ότι το τείχος κτίστηκε από την Κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας, το έτος 1961, για να ανακόψει το κύμα φυγής των πολιτών της προς το δυτικό τομέα του Βερολίνου, έκανα λάθος? Έτσι φαίνεται. Αλλά και πάλι σκέφτομαι. Και πώς το Τείχος θα εμπόδιζε ένα σύγχρονο στρατό, όπως είναι ο αμερικανικός, να εισβάλει στην Ανατολική Γερμανία, αν το ήθελε? Με τόξα, δόρατα και πολιορκητικές μηχανές γινόταν ο πόλεμος το 1961 και δεν το πήρα είδηση? Το άλλο πάλι πώς δικαιολογείται? Αφού το Τείχος προστάτευε τους Ανατολικογερμανούς «εργάτες» από το «στρατό κατοχής», πώς εξηγείς τη φρενήρη χαρά τους όταν άνοιξε αυτό και τη μανία με την οποία το γκρέμιζαν?

Αχ βρε συντρόφισσα Αλέκα κάτι τέτοια λες και με κάνεις και λυπάμαι. Λυπάμαι γιατί αλλιώς τον φαντάζομαι και τον ονειρεύτηκα εγώ το Σοσιαλισμό. Ανθρώπινο, χωρίς καταναγκασμούς και φυσικά χωρίς Τείχη που δήθεν «προστατεύουν» τους πολίτες από φανταστικούς εχθρούς. Με τις εμμονές, τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις, κάνατε τους ανθρώπους εκεί, πίσω από τα Τείχη που υψώσατε, να μυθοποιήσουν και να λατρέψουν, συχνά άκριτα, το δυτικό (καταναλωτικό) τρόπο ζωής.

Α, και κάτι άλλο ήθελα να σε ρωτήσω Αλέκα μου. Στην «αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να γιορτάσουν», εκτός από το Γιώργο Παπανδρέου (που σίγουρα τον περιλαμβάνεις στους δεύτερους), περιλαμβάνεις και το σύντροφο Δημήτρη Χριστόφια?

Απλότητα ή περιττή πολυπλοκότητα?

Το κινητό μου, που το έχω χρόνια, είναι ένα απλό ΝΟΚΙΑ, με τις βασικές μόνο λειτουργίες. Μ’ αυτό μπορώ να τηλεφωνώ, να στέλλω κανένα μήνυμα, να βλέπω την ώρα και να το χρησιμοποιώ για ξυπνητήρι (τις περισσότερες βέβαια φορές ξυπνάω μόνη μου). Άντε να το βάζω να μου κάνει και καμιά υπενθύμιση. Πολλές οι έννοιες, πολλές οι υποχρεώσεις, είναι και η ηλικία βλέπεις και καμιά φορά ξεχνώ μερικά πράγματα. Ε, λοιπόν μου τα υπενθυμίζει το τηλεφωνάκι μου. Αυτά τα ολίγα. Ούτε ραδιόφωνο έχει, ούτε φωτογραφική μηχανή, ούτε μουσική, ούτε… δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κάνουν σήμερα τα μοντέρνα κινητά. Στο κάτω κάτω όταν βγαίνω έξω από το σπίτι, για να πάω στη δουλειά ή βόλτα, δεν χρειάζεται να κουβαλάω κάθε φορά φωτογραφική μηχανή (όχι και τόσο καλής ποιότητας μάλιστα), να ακούω ραδιόφωνο και μουσική (τέτοια άλλωστε ακούω στο αυτοκίνητο) ή να μπαίνω στο ίντερνετ από το δρόμο (δεν είμαι δα και τόσο εθισμένη). Να μπορώ να κάνω ή να δεχτώ ένα τηλεφωνηματάκι θέλω και αυτό όταν χρειάζεται.

Τις προάλλες είχαμε βγει βόλτα με το σύζυγο. Είχα ξεχάσει το κινητό μου στο σπίτι. Κι έπρεπε να κάνω ένα τηλέφωνο. Πήρα λοιπόν το κινητό του συζύγου και προσπάθησα να τηλεφωνήσω. Ξέρετε είναι ένα απ’ αυτά τα μοντέρνα, με τα οποία μπορείς τάχα να κάνεις κάμποσες δουλειές. Εκτός από το να τηλεφωνείς και να στέλνεις μηνύματα, μπορείς να φωτογραφίζεις, να ακούς ραδιόφωνο, μουσική, να μπαίνεις στο ίντερνετ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Εγώ όμως δεν μπόρεσα να κάνω ούτε τη βασική δουλειά. Δηλαδή να τηλεφωνήσω. Ήταν τόσο περίπλοκο, είχε τόσα πολλά κουμπιά (όχι ακριβώς κουμπιά, με την αφή τα ακουμπούσες), που άλλο πάταγα και άλλο μου βγαινε. Καθώς το περιεργαζόμουνα, κτύπησε. Δεν θα το πιστέψετε. Δεν κατόρθωσα να βρω το κουμπί να ακούσω το τηλεφώνημα. Ναι, ναι είχα τη συναίνεση του συζύγου να το ακούσω. Αλλά δεν μπόρεσα. Μέχρι να βρω τι θα κάνω, είχε σταματήσει. Και η κλήση έμεινε αναπάντητη. Κι εγώ έμεινα να αναρωτιέμαι αν τελικά είμαι ανίκανη να ακολουθήσω την τεχνολογία ή απλώς η τεχνολογία, συχνά, μας δημιουργεί περίπλοκες πλαστές ανάγκες….

Σήμερα όμως διάβασα στον τύπο κάτι που μου ανέβασε την αυτοπεποίθηση και με έκανε να βεβαιωθώ ότι το δεύτερο συμβαίνει. Τι διάβασα? Την εξής είδηση:

Ο 80χρονος σήμερα Μάρτιν Κούπερ, ο πρώην αρχιμηχανικός της Motorola, ο οποίος ήταν επικεφαλής της ομάδας που ανέπτυξε το πρώτο κινητό τηλέφωνο στον κόσμο, θεωρεί ότι οι σημερινές συσκευές έχουν πάρει λάθος δρόμο, καθώς γίνονται όλο και πιο πολύπλοκες και κάνουν ταυτόχρονα όλο και περισσότερα πράγματα, από το να τραβάνε φωτογραφίες μέχρι να παίζουν μουσική και να λειτουργούν ως GPS. Προτείνει λοιπόν οι συσκευές να ξαναγίνουν απλές. Κάθε συσκευή να εστιάζει σε ένα μόνο πράγμα. Όχι σε χίλια. Έτσι μόνο θα βελτιωθεί η ζωή μας.

Αχ ανακουφίστηκα τώρα!!! Δεν είμαι και τόσο ανίκανη τελικά. Το είπε και ο Μάρτιν Κούπερ. Κάθε συσκευή να εξυπηρετεί και μια ανάγκη, πραγματική. Και όχι χίλιες, από τις οποίες οι 999, άντε οι 998, είναι περιττές. Και να μας μπερδεύει με τα χίλια δυο κουμπιά, που ούτε ένα τηλεφώνημα του συζύγου να μην μπορούμε να ακούσουμε!!

Ο Μάρτιν Κούπερ, ο εφευρέτης του κινητού τηλεφώνου μ' ένα από τα πρώτα τηλέφωνα. Εντάξει, δεν είπαμε να επανέλθουμε και σ' αυτό τον όγκο!

Ποιος είναι ο ρόλος του Πάγκαλου?

Καταλάβατε το ρόλο του Θεόδωρου Πάγκαλου στη νέα Κυβέρνηση? Εγώ ομολογώ πως όχι, δεν τον κατάλαβα ακριβώς. Ανέτρεξα και στο Προεδρικό Διάταγμα 63/2005, στο άρθρο 40 του οποίου ορίζονται οι αρμοδιότητες του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, αλλά και πάλι δεν διαφωτίστηκα και πολύ. Στο εν λόγω άρθρο αναφέρεται ότι ο Αντιπρόεδρος ασκεί τις αρμοδιότητες που ορίζει ο Πρωθυπουργός με απόφαση του που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Δεν μπόρεσα να βρω τη σχετική απόφαση του Πρωθυπουργού στο ΦΕΚ. Διάβασα όμως στον ηλεκτρονικό τύπο ότι οι αρμοδιότητες που του ανατέθηκαν έχουν να κάνουν με «το συντονισμό των συλλογικών οργάνων ΚΥΣΕΑ και της Επιτροπής Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής», δηλαδή με λίγα λόγια ανατέθηκε σ’ αυτόν να εποπτεύει τους τομείς της Οικονομίας, αλλά και της Άμυνας.

Ξέρετε όμως τι υποψιάζομαι? Ότι ο πληθωρικός Θ. Πάγκαλος, που ποτέ δεν διακρινόταν για τη διπλωματικότητα του, παρά το ότι υπηρέτησε πολλά χρόνια στο κατ’ εξοχήν Υπουργείο της διπλωματικότητας, τοποθετήθηκε ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, για να λέει ότι οι άλλοι Υπουργοί και ο Πρωθυπουργός δεν μπορούν να πουν έξω από τα δόντια. Ποντάρουν σε ένα είδος ανοχής, ίσως και ασυλίας, που έχει εξασφαλίσει στην κοινή γνώμη η αθυροστομία του 71χρονου πια Πάγκαλου, για να απορροφά αυτός το τυχόν πολιτικό κόστος που θα έχουν οι πολιτικές επιλογές (κυρίως οι οικονομικές) της Κυβέρνησης. Παράδειγμα το θέμα των εργαζομένων στα stage. Είπε ορθά κοφτά ότι τα stage τέλος, τέλος και η μοριοδότηση τους και ότι οι προσληφθέντες μετά την προκήρυξη των εκλογών, είναι παράνομοι, δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να πληρωθούν. Τους προέτρεψε δε, κατά κάποιο τρόπο ειρωνικά, να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη εναντίον εκείνων που τους εξαπάτησαν. Ποιος άλλος θα τολμούσε, αλλά και θα γινόταν ανεκτός να το πει τόσο ξεκάθαρα? Επίσης ποιος άλλος θα τολμούσε να τα βάλει τόσο ανοιχτά με την αριστερά? Τόσο με το ΚΚΕ που, μεταξύ άλλων, το χαρακτήρισε «εχθρό της δημοκρατίας», ότι αποτελείται από «τρελλούς» κλπ, όσο και με το ΣΥΡΙΖΑ? Μόνο ο παρορμητικός Πάγκαλος.

Προβληματίζομαι αν αυτό το χαρακτηριολογικό ιδίωμα του Πάγκαλου, δηλαδή ο παρορμητισμός του σε συνδυασμό με την αθυροστομία του, είναι προσόν ή ελάττωμα για ένα πολιτικό. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι προσόν, αν όμως η υπερβολή που υπάρχει στις εκδηλώσεις του δεν ήταν ανακατεμένη με ανακρίβειες, για να μην πω με ψέμα. Όπως π.χ. όταν χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα «ντιντή των βορείων προαστίων», για να τύχει της απάντησης από τον τελευταίο ότι δεν είναι κάτοικος των βορείων προαστίων, αλλά της Κυψέλης.

Υ.Γ. Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε το άρθρο «Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ Ο κυματοθραύστης του Μαξίμου» της Δ. Κρουστάλλη στο «ΒΗΜΑ».